1467 г. - упершыню узгаданы Дзьмітры Іванавіч Пуцяціч (з роду князеў Друцкіх). Адзін з самых
знакамітых Друцкіх. Ён быў намеснікам Мцэнскага павета на ўсходніх ускрайках ВКЛ, у 1487 – 88
гг. прыгадваецца як бранскі намеснік, а ў 1492 г. стаў кіеўскім ваяводам, якім і заставаўся да
сваёй смерці ў 1505 г.
Апрача родавых вотчын (Старасельля, Радчы, Зарэмцаў (Жарамец) і інш.), у 1499 г. ён
атрымаў ад вялікага князя маёнтак Крошын у Новагародскім павеце і Палажаны (Паложына) ў
Любашанскай воласці.
1506 г. - па сьмерці Дзьмітрыя Пуцяціча в. Зярэмцы, в. Лагі, в. Белічаны часткова былі
падараваныя праваслаўнай царкве і належалі праваслаўнай царкве, а пасьля вуніі ў 1596 г. -
вуніяцкім мітрапалітам.
Астатняя частка даннікаў у Белічанах перайшла да родзічаў Пуцяціча князёў Друцкіх-Горскіх, а
частка Жарэмцаў і Лагоў - да князя Сямёна Ямантовіча- Падбярэзскага, пасля смерці якога ў
1540-я гады дасталася дзецям яго сястры баярам Яцкавічам (з гэтага часу яны ўжывалі
прозвішча Падбярэзскіх.
1541 – 42 гг. - в. Зярэмцы і в. Лагі былі ва уладаньні князёў літоўскага паходжання Ямантавічаў-
Падбярэзкіх, што перайшлі да іх пасля згасаньня галіны князёў Друцкіх.
1567 г. - перапіс войска ВКЛ, складзены ў 1567 г., падчас Інфлянцкай вайны: Грыгорый
Падбярэзкі выстаўляў з Падбярэззя і Зарэмцаў 8 коннікаў.
1594 г. - Копны суд зафіксаваў той стан моцнай цераспалосіцы, які ўтварыўся ў азначаных
уладаньнях. На капе тады прысутнічалі белічанскі старац мітрапаліта Міхаіла Рагозы, таксама
белічанскі старац князя Фёдара Друцкага-Горскага. Трэці старац з Белічан прадстаўляў уладанні
Кірылы Зубоўскага. Разам з імі прысутнічалі лагоўскі старац Марціна Стравінскага (віцебскі
кашталян), лагоўскі і жарэмецкі старац паноў Падбярэзскіх, а таксама старац сяла Чарневічы,
што на самой Бярэзіне.
1597 г. - Карыстаючыся бязладдзем у праваслаўнай царкве пасьля Царкоўнай Вуніі 1597 г.,
суўладальнікі прыхапілі і тую частку азначаных сёл, якая разам з урочышчам Божы Дар была
некалі завешчана на памін душы князя Пуцяціча ў 1505 г.
1624 г. - новы вуніяцкі мітрапаліт Іосіф Руцкі, да якога перайшлі былыя ўладаньні праваслаўнай
царквы, агледзіў прапажу і распачаў судовы працэс за вяртаньне яму часткі Белічан і Жарэмцаў.
Справа цягнулася доўга, і толькі ў 1627 мітрапаліт атрымаў судовае рашэньне на сваю карысць.
Але і пасля таго суўладальнікі працягвалі аспрэчваць гэты прысуд. Так, Ян і Альбін Падбярэзскія
ў 1628 г. прадставілі дакумент, паводле якога яшчэ ў 1539 г. мітрапаліт Макарый нібыта прамяняў
сваіх падданых у Жарэмцах іх продку - князю Сямёну Ямантовічу-Падбярэзскаму. Суд, аднак,
адхіліў гэты дакумент як падложны.
1624 г. - гэтыя сёлы (Жарамец, Лагі, Белічаны) належалі сумесна Яну, Васілю і Альбіну
Падбярэзскім, удаве Мікалая Рэя Ядвізе Варапаевай і пану Аляксандру Даджбогу Сапегу, які
атрымаў іх у спадчыну пасля дзеда па маці - віцебскага кашталяна М.Стравінскага.
1636 г. - судовае рашэньне дзевяцігадовай даўніны было, нарэшче, выканана і ўніяцкі мітрапаліт
быў уведзены ва ўладанне часткай Жарэмцаў і Белічан.
1651 г. - паводле дакумента сярод мітрапаліцкіх уладаньняў прыгадваюцца 6 дымоў у сяле
Белічаны, 7 дымоў у Жарэмцах, а таксама 14 дымоў у Чарневічах.
